Akcja „Orzeł może” w dniu flagi. Już rzut oka na różne dyskusje i wpisy internetowe potwierdza słuszność takich przedsięwzięć. Chociaż tym, którzy mają taki pomysł na życie, żeby być niezadowolonym ze wszystkiego co się im wydarza i chodzić z nieszczęśliwą miną skrzywdzonego dziecka, nawet wygrana w Totka nie pomoże.

Pierwszy przykład. Ktoś wrzucił na FB artykuł ze słupskiej gazety o europośle z ich regionu, który w rankingu opracowanym przez niezależny portal internetowy Votewatch.eu jest najlepszym polskim euro parlamentarzystą i jednocześnie najbardziej wpływowym. Informacja krótka, bez „achów” i „ochów”. Zerknęłam na wpisy, a tam samo ponuractwo i w dodatku nie na temat: a to o raporcie Millera, a to o tym, że w POlsce nie można prawdy mówić, a to podważające dane z cytowanego raportu, ewentualnie postponujące samą osobę Jana Kozłowskiego (te akurat na temat). Tak naprawdę dopiero z tych komentarzy dowiedziałam się, że wyróżniający się poseł jest z PO, bo w tekście nie było o tym mowy. A słowa jak kamienie, zapadają w człowieka, im cięższe, tym trudniej się otrząsnąć z tego ich ciężaru…

I druga refleksja. Od kilku dni zauważyłam, że pojawiły się w sieci różne żarty, mniej lub bardziej wybredne, na temat tej akcji. Nie byłoby w tym nic złego, w końcu złośliwość to cecha ludzi inteligentnych, gdyby nie to, że cały czas jest to gra na jednej nucie, powiem umownie, smoleńskiej. A chodzi mi o to, że nasze państwo ma swoje symbole i urzędy, które również określają jego tożsamość. Orzeł powiewa na naszych flagach, a urząd prezydencki zajmuje głowa państwa, niezależnie od tego, której partii przedstawiciel tam zasiada. Nie podoba mi się porównywanie orła z flagi do świni (nie mam nic przeciw tym sympatycznym skądinąd zwierzakom, ale kontekst i komentarze są jasne), tak jak nie podobało mi się naigrywanie się z prezydenta Lecha Kaczyńskiego, a teraz z Bronisława Komorowskiego.

Jeśli my sami nie będziemy szanować miejsca, w którym żyjemy, to kto za nas to zrobi? Sąsiedzi?

I jeszcze jedno zdanie, choć moje intencje są jasne, ale pisząc tutaj nauczyłam się, że trzeba stawiać wyraźną kropkę nad "i" - nie zachęcam do bezkrytycznego przyjmowania rzeczywistości, nie wyrażam tu bałwochwalczego podziwu dla rządzącej partii, uważam, że należy naprawiać to, co jest do naprawienia. Jednak widzę też wiele powodów do dumy.